Punktem wyjścia większości dramatów Słowackiego są wydarzenia historyczne.
Punktem wyjścia najważniejszych jego tekstów są wydarzenia z historii Polski. Słowacki, w przeciwieństwie do wielu innych autorów, nie mitologizuje naszej historii. Pokazuje rozpad tożsamości, kres wspólnotowej narracji, ale także możliwe scenariusze odzyskania siły. W jego dramatach pełno jest ambiwalencji, pełno pęknięć. Nic nie jest pewne, nic nie jest stałe. Słowacki prezentuje Polaków jako ludzi nie rozumiejących własnej historii, wyzbytych tożsamości, tępo broniących własnej tradycji, ze strachu wypychających obcych poza swoją wspólnotę, a jednocześnie imponujących w poszukiwaniu podmiotowości, w niezgodzie na kolonizację. Słowacki nie powiela stereotypów dotyczących własnej historii, tradycji, kultury, jego twórczość jest próbą spojrzenia na Polskę poza narzuconymi stereotypami i autostereotypami, bez konieczności ciągłego udowadniania, że jest ona nic nie warta lub że jest najważniejsza na świecie.
reżyseria/ scenografia/ adaptacja tekstu Paweł Wodziński
kostiumy/reżyseria świateł/współpraca scenograficzna Agata Skwarczyńska
muzyka Michał Dobrzyński
wykonawcy: skrzypce - Ewa Gruszka, akordeon - Stanisław Miłek
występują: Michał Czachor, Mieczysław Franaszek, Paweł L. Gilewski, Mirosław Guzowski, Marian Jaskulski, Katarzyna Kołeczek/Marta Nieradkiewicz, Artur Krajewski, Magdalena Łaska,
Roland Nowak, Jerzy Pożarowski, Marta Ścisłowicz, Jakub Ulewicz, Piotr Żurawski, Michaś: Mateusz Zawadzki
